JolandaCatharina

Over JolandaCatharina

In 2004 ben ik serieus begonnen met schrijven. Ik volgde toen een cursus levensverhalen schrijven in het wijkcentrum van de Kersenboogerd. Dat was tevens mijn eerste kennismaking met Dirk want hij was daar docent. Schrijfschool Sisyfus

Een schrijfopdracht kon toen bijvoorbeeld zijn: schrijf over je allereerste herinnering maar vanuit het perspectief van je moeder. Of: beschrijf een incident op je trouwdag maar zoals je denkt dat je man dat beleefde.

Die lessen hebben mij flink op weg geholpen. Kijken naar anderen, je inleven in hun gevoelswereld verder gaan met lezen…

Alle deuren staan open. Daar konden de oorspronkelijke bewoners van dealleen maar van dromen. Het is onmogelijk om het oorspronkelijke doel van bewoning over het hoofd te zien. Een enorm gebouw met kleine, hoog geplaatste ramen, aan de rand van de stad. De binnenplaats wordt door vier muren omsloten. Het staat zelfs op een eiland: het Oostereiland.

Dit moet wel een gevangenis zijn geweest. Inderdaad. Nu ik beter kijk zie ik voor een aantal ramen nog tralies. Bovendien ben ik in gezelschap van iemand die ooit werkte in deze voormalige gevangenis. Hij herkent de cellenblokken waar destijds zestien criminelen samen werden ingesloten. Hoezo privacy? Via Brasserie Oostereiland kan je doorlopen naar één van de drie filmzalen. Eindelijk heeft Hoorn een bioscoop, Cinema Oostereiland, om eens even goed voor te gaan zitten. De glazen wand van de gang naar het hotel biedt een spannend kijkje in de potten en pannen. Achter de deuren van de isoleercellen staan  nu echte bedden, opgemaakt met fris linnengoed. In dezelfde ruimte vind je een badkamer die moderner is dan de mijne. Waar ik vanuit mijn bad uitkijk op het dak van de buren, ligt hier het IJsselmeer voor je te schitteren. Er hangen nog geen gordijnen, en dat zou ik zo laten.

verder gaan met lezen…

Het was september 1975. Ik was veertien, mijn twee jongere broers zaten nog op de lagere school. Mijn vader ging naar kantoor, mijn moeder was gewoon thuis.

‘Morgen is het anders. Nu is het mijn beurt. Ik ga te werk. Vanaf morgen heb ik een baantje.’ Dat zei mijn moeder op zondagavond tijdens de gele vla.

Dat was me wat. Tegen zoveel vastberadenheid had mijn vader niets in te brengen.

‘Ik reken erop dat jullie allemaal je steentje in het huishouden zullen bijdragen,’ voegde ze er nog aan toe.

Met kaplaarzen aan en op een oude fiets vertrok mijn moeder die maandag naar haar nieuwe werk. Ze ging te appels plukken bij een fruitkweker in het dorp. De ontbijttafel werd niet opgeruimd. Allemaal onnodig – dat vond ik altijd al – , maar nu kwam het wel goed uit. Dan kon ze tussen de middag zo met mijn broertjes aanschuiven. Een paar vrouwen wachtten haar op bij de Vivo en druk pratend reden ze weg. verder gaan met lezen…

Nu ik weet hoe eenvoudig het is om ongezien beeldopnamen te maken van nietsvermoedende mensen, ben ik mij anders gaan gedragen. Je weet maar nooit; straks ben ik zelf de hoofdrolspeler in een ranzig filmpje dat morgen op YouTube staat.
Wat doen mensen als zij zich onbespied wanen? Het slachtoffer, maar in dit geval duidelijk en overtuigend de dader, nam geld weg uit een portemonnee die onder het hoofdkussen lag van een oude dame. Zij werd naar het toilet begeleid, daar wat privacy gegund, en ondertussen deed de verzorgende een greep uit haar portemonnee. Het werd genadeloos vastgelegd door een camera die in een plantenbak was verstopt. Triest. Te erg voor woorden, om misselijk van te worden. Diefstal in het verzorgingshuis, een plaats waar je je veilig moet voelen. Volgens de maker van dit filmpje, René Diekstra, komt het vaker voor dan we denken. Het begon op te vallen dat de portemonnee van zijn tante wel erg snel leeg was. Daarom werd met een verborgen camera gezocht naar het bewijs. Het stemt mij droevig en boos en ik ben verbijsterd dat dit een collega van mij zou kunnen zijn, want ik werk ook in een zorgcentrum voor ouderen. verder gaan met lezen…

Het is helemaal niet nodig om lang op de rand van het zwembad te blijven zitten en te wennen aan de temperatuur van het water, maar vanaf deze plaats heb ik een perfecte kijk op de besneeuwde top van de Etna. Dus omwille van het uitzicht wiebel ik extra lang met mijn tenen in het lauwe water. Dan glijd ik van de rand en zwem onder water tot ik opnieuw moet ademhalen. Bijna aan de overkant, nog vier slagen. verder gaan met lezen…

Het is zaterdagochtend. De lokale markt wacht op ons. Tussen de Italiaanse koopvrouwen met hun grote boodschappentassen struinen we de stalletjes af. De prijzen worden duidelijk aangegeven bij de koopwaar. Het euroteken is goed zichtbaar op stukken karton geschreven en bij de artikelen gelegd. Goedkoop, denk ik hebberig, als ik de laaggeprijsde zonnebrillen zie liggen. verder gaan met lezen…

Als een mak schaap liet ik me meevoeren. Gelokt met een handje gedroogde bonen. Nu zit ik in de val van deze dikke Italiaanse vrouw. Haar zwarte ogen, die ze net nog vriendelijk toekneep,  kijken mij nu scherp aan. ‘Venti euro,’ zegt ze en dat is tien keer meer dan de twee euro die ik haar voorhoud.

De top van de Monte Venere, zichtbaar vanaf  mijn ligbed aan de rand van het zwembad, lokte mij al dagen.

‘Vandaag ga ik die berg beklimmen,’ vertelde ik mijn gezin. ‘Je doet maar,’ was hun antwoord. verder gaan met lezen…